واتموني استاد فرامرز مسرور ماسالي، تالشی پیشکیسوته پیره شاعیری نه
حسین صفری سید آبادی
الا شه دونه شــي پشونيیـَه یـْمه پــــرا جنگلي كو چته، هتـَه یـْمه
مگه مˇ شا دبرده شنگه دشمـِن ريشه صد ويشه كو آتنیيـَه يـْمه
نارنه گف :
پنجاه دهه اولنه نيمه كو كˇ خيلي چمـَه اورونـَه خردنن دنیا دلکه نینا، فومنی مدرسه ئون کو چمه ماسالییه رفقن پيله مردكي نومی برين و يـَندي نه وايـْن اه ياله مردكی اي گله بلنده شعر ( منظومه ) واته و چه نومي نوئه شه « خنديله پشت ».
اه موقع خيلي جان دومه ام تالشه مردكي شعري بيا فم ( بتلفم ) ولي نشاتمه. چندین سال دویرده و اینقلاب به ؛ هني نشاتمه اه ي يافته ؛ دا ام كˇهشتادی دهه اوائیلی را تالشون « خانه ی تالش »ي تهروني كو بˇ پا كرده و تهرون و گيلوني كو جشنواره ئوني را تاو آدوشونه. هشتاد و سه تاوستوني مسمه شاندرميني تالاري كو « شو ˇ شعر » ی استه. تهروني كو را دلكيمه واتمه شاندرمین بومون کˇ از كرا آم.
دوربيني كرايه كردˇمه و صبي سحري را دلكيمه. ناهاری به دوم، چاری را آرسيمه ماسال و ها دره شيمه شاندرمين. تالاري بري سري منديمه و هته كو تكون نييـَردمه. ويندˇمه كاسه چمه خنده به رويه مردكي كرا آ. چمن ديلی واته پي هم بوبو. مˇ نه نزك آبه، واتمه: استاد مسرورماسالي؟ واتشه: خدا تˇ بدارˇ برا جان! تˇ كي استيره؟ واتمه: ازصفريیـْمه، تهرون دره « انجمن تالشان » ی کو اومه يـْمه گزارش تهيه بكرم. واتشه: خدا شمه بدارˇ! (« خدا شمه بدارˇ! » چه تكيه كلامه ). چه يي دیمي ماچ كردˇمه و ... ادامه ی مطلب ...
